სტატიები
აუტიზმი ტვინის განვითარების ნეირობიოლოგიური დარღვევის შედეგია, რაც მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს ბავშვის ვერბალური და არავერბალური კომუნიკაციის დამყარების, სოციალური ურთიერთობების ჩამოყალიბებასა და გონებრივი განვითარების პროცესებზე. ტერმინი აუტიზმი 1912 წელს შემოიღო ე. ბლეილერმა აზროვნების განსაკუთრებული სახის აღსანიშნავად, რომელიც რეგულირდება ადამიანის ემოციური მოთხოვნილებებით და დამოკიდებული არ არის რეალობაზე.
პრობლემის საფუძველი ხშირად თინეიჯერის და მისი შობლების “სამეტყველო ენათა” სხვაობაა, რომელსაც საფუძველი ინდივიდუალურ პრიორიტეტთა სხვაობა და ამა თუ იმ საკითხის განსხვავებული კუთხით ხედვაა. ზოგადად ეს პრობლემები შეგვიძლია ასე დავაჯგუფოთ:
სოციალურ ჯგუფში ხშირად გადაწყვეტილებებს ლიდერი იღებს. ლიდერი ის პიროვნებაა, რომელსაც ჯგუის სხვა წევრებთან შედარებით, მის ფუნქციონირებაზე ყველაზე მძლავრი ზემოქმედების უნარი გააჩნია. ჯგუფის ეფექტური მოქმედების თვალსაზრისით, ლიდერის როლი მდგომარეობს
დეპრესია ფსიქიკური აქტივობის დათრგუნვაა, რომელიც ვლინდება ქცევის უკიდურეს პასიურობაში, თვითშეფასების დაქვეითებაში, ცხოვრებისეული პერსპექტივების უგულებელყოფაში, დარდებისა და სასოწარკვეთილების მყარ გრძნობაში, შფოთვის მაღალ ხარისხში. იგი შესაძლოა გამოწვეული იყოს
ადამიანებისთვის ძირითად და ცხოველებისთვის განმასხვავებელი საშუალება კომუნიკაციის ვერბალური გზა ანუ მეტყველებაა. ამერიკული წიგნების თარგმანში ხშირად გამოიყენება ტერმინი ‘’ენა’’. ქართული ფსიქოლოგიის ტრადიციით ჩვენ ვასხვავებთ ორ ტერმინს: ენას, რომელიც წარმოადგენს ობიექტურად არსებულ ნიშანთა სისტემას და მეტყველებას, როგორც კონკრეტული ადამიანის ფსიქიკურ მოქმედებას ენის საშუალებით.
 
დამოკიდებულებების სინდრომის დიაგნოზი ისმება წლის განმავლობაში ქვემოთ მოყვანილი ექვსი სიმპტომიდან სამი ან მეტის გამოვლინების დროს.
 
 
1. თამაში, ეს არის ადამიანის ქცევის გაუცნობიერებელი პროგრამა, რომლის მიზანია გაექცევა სხვა ადამიანთან ახლო ურთიერტობისგან და დადებითი ემოციების მიღებისგან. ამ ურთიერთობის ყოველი მონაწილე თამაშობს გარკვეულ როლს.
მოზარდობის პერიოდში იწყება საკუთარი შესაძლებლობების მოძიება და ამ შესაძლებლობებზე დაყრდნობით თვითდამკვიდრების პირველი მცდელობები. ინტერესთა სფეროს მრავალგვარობიდან გამომდინარე, პროცესი, ცხადია, ვერ იქნება სრულყოფილი და მოზარდიც თვითგამორკვევას ძნელად ახერხებს. ეს კი ერთ-ერთი სტრესორია. საკუთარ თავში გარკვევის პროცესში ხშირია
ფსიქოლოგიის, როგორც მეცნიერების მთავარი საკვლევი საგანი ადამიანია. მრავალწლიანი გამოცდილების საფუძველზე შეიქმნა ზოგად ფსიქოლოგიური თვალსაზრისი, რომელიც ინდივიდის პიროვნებად ჩამოყალიბების ასპექტებზე საუბრობს. მის თანახმად ინდივიდის აღქმა პიროვნებად შეიძლება მოხდეს, თუ მისი ფსიქიკური პროცესები ერთიან სისტემაშია მოყვანილი, ხოლო მისი ქცევა გარკვეული სიმყარით და ოგანიზებული თანმიმდევრობოთ ხასიათდება. თვით პიროვნებად ჩამოყალიბება კი სოციალური პროცესის შედეგს წარმოადგენს.
ოჯახის ფსიქოკორეგირებისას გამოიყენება შემდეგი მიდგომები:

პარტნიორები